kaliber 35mm

Krzysztof Miller, jeden z najbardziej znanych fotografów wojennych w Polsce powiedział kiedyś w którymś z wywiadów “trzeba być blisko, zdjęcia muszą ‘śmierdzieć’”. Ja przeczytałem to stwierdzenie w zapisie wspomnianego wywiadu, ale długo nie pozostało w mojej głowie w oryginale. Matryca była wyjątkowo niedokładna, bo kolejne odciśnięcia tego zlepku liter coraz bardziej zbliżały się do wyrazów “zdjęcie powinno gryźć”.Powiedziałem nawet znajomemu, gdy rozmawialiśmy o jednym z jego zdjęć, że “ono gryzie, to dobrze, kiedyś któryś sławny fotograf tak powiedział”. Nie mam pojęcia, czy ktoś tak kiedykolwiek powiedział. To jest wielce prawdopodobne, ale wielce prawdopodobne jest również, że słowa te nie padły z ust kogoś sławnego. Niemniej jednak nadal mi się podobają.

Nollywood fot. Pieter Hugo

Gdy parę dni temu musiałem czekać na odbiór klisz, oprócz wkurzania się, że znowu będę musiał skanować portrę, czego ciągle nie potrafię robić dobrze, przeglądałem czasopisma i książki o fotografii leżące na półkach empiku. Nie pomnę w której publikacji natknąłem się na zdjęcia Pietera Hugo z cyklu Nollywood. Pamiętam tylko, że pogryzły mnie w bardzo pobudzający sposób.Doskonale kojarzyłem go chociażby ze zdjęć, na które swego czasu ciężko było się nie natknąć - z dokumentu o nazwie “The hyena & other men”, który został doceniony na WPP. Pamiętam, że byłem wtedy zachwycony jego prostymi, ale dopracowanymi pod każdym względem kadrami. Zdjęcia z Nollywood charakteryzują się podobną dbałością o kadr, ale gryzą bardzo dotkliwie. I w taki właśnie sposób chcę być gryziony. I nie będę więcej pisał, bo to zbędne. Jeżeli jesteście tak nie na czasie jak ja i zdjęć jeszcze nie widzieliście, to wejdźcie na stronę Pietera, przeczytajcie, obejrzyjcie, satysfakcja gwarantowana.

Nollywood fot. Pieter Hugo